Beeklaan

De Beeklaan is een eigenaardige straat. Een 'laan', die heet naar een 'beek'. Het klinkt nogal poëtisch, maar de straat ziet er prozaïsch genoeg uit. De beek is natuurlijk de Haagse Beek, die van het Wijndaeldersduin naar het Binnenhof stroomde, ooit de watervoorziening van het Hof. De laan wordt ter hoogte van Houtrust van een fragment van de voormalige beek gescheiden door het scholencomplex uit de jaren zestig, nu een onderdeel van de Mondriaan Onderwijsgroep.
Er staan eigenlijk niet genoeg bomen aan de Beeklaan om de benaming 'laan' te kunnen rechtvaardigen. Bovendien verschillen delen van de straat zozeer in uiterlijk en kwaliteit, dat ze eigenlijk drie aparte straten vormen.
De kleine Beeklaan, waar de huizen het duurst zijn. Dit gedeelte maakt een Engelse indruk. Er is zelfs een heus Engels bouwsel, op de hoek met de Morsestraat. De herenhuizen op een rij met hun houten dakbeslag en verderop de nog deftiger huizen met hun autoluwe straat vormen een eigen wereld. Hier woonde heel lang de bekendste bewoner van deze straat, dr. Willem Drees (het verzorgingshuis aan de overkant draagt zijn naam).
Het middengedeelte met de twee gescheiden rijbanen met in het midden parkeerruimte en bomen; dit lijkt nog het meest op een echte laan. Momenteel (juni 2009) wordt hier zelfs nog meer groen geplant, zoals op de kruising met de Edisonstraat. Voorbij de Weimarstraat begint de smalle Beeklaan, waar nog veel verwaarlozing heerst. De winkels hebben vaak niet veel meerwaarde voor de straat, er ligt veel zwerfvuil en je ziet zelfs kapotte ruiten hier en daar.

Maar aan het eind van de spreekwoordelijke tunnel daagt licht op aan de horizon; de Kop van de Beeklaan is een stadsvernieuwingsproject waar appartementen en commerciële ruimtes worden gebouwd.
JS
Foto´s: David Smit