Galvani
Luigi Galvani 1737-1798, Bewegende kikkerpootjes als bewijs voor dierlijke elektriciteit?
In de middeleeuwen was het gebruikelijk dat intellectuelen intraden in een klooster, of ten minste monnik werden. Het beheer over en de ontwikkeling van kennis lag geheel in handen van de geestelijkheid. Nog heel lang heeft deze tendens bestaan.
Zo heeft ook Galvani erover gedacht theologie te gaan studeren en in te treden in een klooster. Gelukkig voor hem overtuigden zijn familieleden hem ervan dit idee los te laten. In plaats daarvan koos hij voor de geneeskunde en werd hij professor in de anatomie en de verloskunde in Bologna. Nogmaals gelukkig voor hem vond hij – in plaats van een celibatair kloosterleven – een goede vriendin in zijn vrouw Lucia Galleazi. Zijn laatste jaren waren moeilijk: zijn vrouw was in 1790 gestorven en hij verloor zijn baan aan de universiteit omdat hij weigerde trouw te zweren aan Napoleon, die Bologna bezet had.
In de middeleeuwen was het gebruikelijk dat intellectuelen intraden in een klooster, of ten minste monnik werden. Het beheer over en de ontwikkeling van kennis lag geheel in handen van de geestelijkheid. Nog heel lang heeft deze tendens bestaan.
Zo heeft ook Galvani erover gedacht theologie te gaan studeren en in te treden in een klooster. Gelukkig voor hem overtuigden zijn familieleden hem ervan dit idee los te laten. In plaats daarvan koos hij voor de geneeskunde en werd hij professor in de anatomie en de verloskunde in Bologna. Nogmaals gelukkig voor hem vond hij – in plaats van een celibatair kloosterleven – een goede vriendin in zijn vrouw Lucia Galleazi. Zijn laatste jaren waren moeilijk: zijn vrouw was in 1790 gestorven en hij verloor zijn baan aan de universiteit omdat hij weigerde trouw te zweren aan Napoleon, die Bologna bezet had.
In 1780 ontdekte hij dat de spieren in de poot van een dode kikker bewogen onder invloed van statische elektriciteit. Hij ontwikkelde deze stimulatie van spieren door elektriciteit verder en dacht dat hij hiermee had aangetoond dat er zoiets bestond als dierlijke elektriciteit. Door lange metalen draden aan de poten te bevestigen slaagde hij er zelfs in de spieren erin op afstand te laten bewegen. Natuurlijk is het niet zo moeilijk in te zien dat de stimulatie niet uit de ledematen van de dode kikker kwam, maar van buitenaf. Met de ideeën van Galvani vond Volta de batterij uit.
Zijn naam is verbonden met de galvanometer en het galvanisatieproces. Bij het laatste gaat het om het toevoegen van een laagje van het ene soort metaal op een anderssoortig metaal. De galvanometer meet elektrische stroom. Van geen van beide is hij de eigenlijke uitvinder.
Een soort rehabilitatie kreeg hij doordat later, in de loop van de 19e eeuw, werd ontdekt dat er wel degelijk elektriciteit zat in de zenuwen die door het dierlijke (en menselijke) lichaam lopen; aldus kreeg zijn begrip 'dierlijke elektriciteit' toch nog een nieuwe betekenis.
JRS
http://nl.wikipedia.org/wiki/Luigi_Galvani